YMACELLI
Door Jason Ayala Pacheco · 11 juni 2026
Simonetta Vespucci hoort niet in deze tijd thuis, en toch verzet ze zich er niet tegen. Geboren als een schoonheidsideaal tijdens de Renaissance, was haar beeltenis bedoeld om te blijven voortbestaan, om in stilte aanschouwd te worden. In Ymacelli doorkruist Simonetta eeuwen en verschijnt ze opnieuw, geherconfigureerd door de taal van digitaal ontwerp: gefragmenteerd, gelaagd, bevrijd uit haar kader. Ze is niet langer alleen een muze ze wordt visuele code.
Haar gezicht neemt het masker aan van Mazinger Z. Niet als verhulling, maar als vertaling. Het Japanse pantser, voortgekomen uit de popcultuur en de technologische mythologie van de twintigste eeuw, introduceert een nieuw communicatiesysteem: direct, grafisch, symbolisch. Het masker beschermt, transformeert en geeft kracht. Het is een identiteit in beweging.
In haar handen leeft Yma Sumac. Niet als relikwie, maar als een actieve aanwezigheid. Yma Sumac was de Peruaanse lyrische sopraan die de wereld veroverde met een onmogelijke stem een stembereik dat de grenzen van het menselijk lichaam leek te tarten. Haar naam, afkomstig van het Quechua Ima Sumaq, betekent "hoe mooi", "hoe buitengewoon". Het beschrijft geen gezicht, maar een reactie: pure verbazing.
Yma was een archief voordat ze herinnering werd. Opgenomen, gereproduceerd en versterkt door technologie, reisde haar stem over continenten op een moment dat de wereld via machines begon te luisteren. Ze zong het Andes-gehalte, het exotische, het theatrale en het futuristische, allemaal tegelijk. Net als Simonetta werd ze getransformeerd tot mythe. Net als Mazinger Z werd ze een icoon.
In de visie van Kitsch & Huis zijn we altijd bezig met geschiedenis en met kitsch, niet als ironie, maar als taal. We worden aangetrokken door wat overdreven, gereproduceerd, verafgood of afgedaan is als "te veel". Voor ons is kitsch emotioneel geheugen: een brug tussen hoge cultuur en populaire cultuur, tussen het eeuwige en het reproduceerbare.
Ymacelli is precies dat kruispunt. Een gesprek tussen verschillende tijden, geografieën en communicatievormen. Digitaal ontwerp probeert ze niet te verenigen, maar laat hun lagen in spanning naast elkaar bestaan. Het klassieke, het pop-element en het voorouderlijke overlappen elkaar zonder toestemming te vragen.
Hier houdt schoonheid op een vaststaand canon te zijn en wordt het een stroming. Het beeld wordt gelezen, de stem wordt gezien, de geschiedenis wordt geremixt. Ymacelli spreekt niet over het verleden als iets afgeslotens, maar als levend materiaal dat door middel van kitsch en design steeds nieuwe manieren vindt om te zingen.
YMACELLI
DE EERSTE ECHO
Ik kom van waar de stem wordt geboren.
Ik ontwaak uit de aarde die herinnert.
Ik adem oeroude lucht,
Ik drink water gemaakt van tijd,
Ik ontsteek het vuur van de naam,
Ik hul me in het metaal dat beschermt.
Wat ik was, zingt nog steeds.
Wat ik ben, trilt.
Wat ik zal zijn, wordt bewaard.
Ik behoor tot geen enkele eeuw,
Ik behoor tot geen enkele plek.
Ik ben echo,
Ik ben vorm,
Ik ben doorgang.
Ik herhaal opdat ik niet vergeet.
Ik herhaal opdat ik kan transformeren.
Ik herhaal opdat ik kan oversteken.
De aarde houdt me vast.
Het water beweegt me.
De lucht noemt mijn naam.
Het vuur tilt me op.
Zo keer ik terug naar de oorsprong.
Zo word ik een lied.
Zo ben ik Ymacelli.
