YMACELLI

Simonetta  Vespucci behoort niet tot deze tijd, maar verzet zich er ook niet tegen. Geboren als een ideaal van schoonheid tijdens de Renaissance, werd haar afbeelding bedacht om te blijven, om in stilte te worden aanschouwd. In Ymacelli doorkruist Simonetta eeuwen en verschijnt opnieuw geherconfigureerd door de taal van digitaal ontwerp: gefragmenteerd, gelaagd, bevrijd van het kader. Ze is niet langer alleen een muze  ze wordt visuele code.

Haar gezicht neemt het masker aan van Mazinger Z. Niet als verhulling, maar als vertaling. Het Japanse pantser, geboren uit popcultuur en twintigste-eeuwse technologische mythologie, introduceert een nieuw communicatiesysteem: direct, grafisch, symbolisch. Het masker beschermt, transformeert en versterkt. Het is een identiteit in transit.

In haar handen leeft Yma Sumac. Niet als een relikwie, maar als een actieve aanwezigheid. Yma Sumac was de Peruaanse lyrische sopraan die de wereld veroverde met een onmogelijke stem  een vocaal bereik dat de grenzen van het menselijk lichaam leek te tarten. Haar naam, van het Quechua Ima Sumaq, betekent "hoe mooi", "hoe buitengewoon". Het beschrijft geen gezicht, maar een reactie: pure verbazing.

Yma was een archief voordat ze een herinnering werd. Opgenomen, gereproduceerd en versterkt door technologie, reisde haar stem over continenten in een tijd waarin de wereld begon te luisteren via machines. Ze zong het Andes, het exotische, het theatrale en het futuristische tegelijk. Net als Simonetta werd ze tot mythe verheven. Net als Mazinger Z werd ze een icoon.

In de visie van Kitsch & Huis houden we ons altijd bezig met geschiedenis en met kitsch, niet als ironie, maar als taal. We voelen ons aangetrokken tot wat overdreven, gereproduceerd, verafgood of afgedaan is als "te veel". Voor ons is kitsch emotionele herinnering: een brug tussen hoge cultuur en populaire cultuur, tussen het eeuwige en het reproduceerbare.

Ymacelli is precies dat kruispunt. Een gesprek tussen verschillende tijden, geografische gebieden en communicatiemethoden. Digitaal ontwerp probeert ze niet te verenigen, maar hun lagen in spanning naast elkaar te laten bestaan. Het klassieke, het pop en het voorouderlijke overlappen zonder toestemming te vragen.

Hier houdt schoonheid op een vaste canon te zijn en wordt het een stroom. Het beeld wordt gelezen, de stem wordt gezien, de geschiedenis wordt geremixt. Ymacelli spreekt niet over het verleden als iets afgeslotens, maar als levend materiaal dat  door kitsch en design  nieuwe manieren blijft vinden om te zingen.

YMACELLI

DE EERSTE ECHO

Ik kom van waar de stem geboren wordt.
Ik ontwaak uit de aarde die zich herinnert.

Ik adem oude lucht in,
Ik drink water gemaakt van tijd,
Ik ontsteek het vuur van de naam,
Ik omhul mezelf met het metaal dat beschermt.

Wat ik was, zingt nog steeds.
Wat ik ben, vibreert.
Wat ik zal zijn, wordt bewaard.

Ik behoor tot geen eeuw,
Ik behoor tot geen plaats.
Ik ben echo,
Ik ben vorm,
Ik ben doorgang.

Ik herhaal zodat ik niet vergeet.
Ik herhaal zodat ik kan transformeren.
Ik herhaal zodat ik kan oversteken.

Aarde houdt me vast.
Water beweegt me.
Lucht noemt me.
Vuur tilt me op.

Zo keer ik terug naar de oorsprong.
Zo word ik lied.
Zo ben ik Ymacelli.